پسر بچه گفت: من خیلی وقتها گریه می کنم
پیرمرد سری تکان داد: من هم ...
هر وقت این آهنگ رو میشنوم اشکم در میاد.
البته اشکهای بنده دم مشک اینجانب می باشد و متناوباً سرازیر می شود.
بعنوان نمونه دیروز که به دیدن فیلم مسخره ی اخراجیها رفته بودیم نمیدونم چرا برخلاف ملت خندان بنده عمدتاً اشک ریزان بودم؟
نه شنیدن سخته . اونهم با این قاطعیت که یه نقطه گنده انتهاش باشه، بدون هیچ پسوند و پیشوندی. یه احساس خشم همه وجودم رو میگیره. شایدم دست و پام می خواد بلرزه. با خودم فکر می کنم چرا؟ جوابهای مختلفی بخودم میدم. سعی می کنم مثلا منطقی و منصف باشم پس اول می رم سراغ خودم. می دونم که نتونستم اون وجهه ای از خودم رو که فکر می کنم خود واقعی ام هست نشون بدم. بر خلاف میلم احتمالا چهرهء یه خاله زنک با احساسات فزرتی و هندی مابانه رو بنمایش گذاشتم. یه بچه لوس که با وجود گذشتن سن و سالی ازش هنوز افکار کودکانه داره. شاید هم بیش از حد تلخ و تیره و آشفته بودم. شاید سعی در صادق بودن بیش از حد هم احمقانه باشه، که می دونم هست چون بارها تجربه ش کردم. معمولا منجر به این میشه که طرف بر خلاف تصورم احساس کنه که دارم خودمو خیلی صاف و صادق جا می زنم و بیشتر احساس اشمئزاز کنه از این دورویی. ظاهرم هم چه خوشم بیاد چه نیاد خیلی مهمه. طبیعیه که با این قد و هیکل، قیافه درب و داغون و لباسهای رنگ و رو رفته چندان جذابیتی نداشته باشم. اما صبر کن ببینم... من هم که ایده آل ام رو ندیدم. کوتاه قد و لاغر با لباسهای ساده و یک ... که احتمالا قبلا خیلی بهتر بوده. با تصور من فاصله داشت، مگه نه؟ ظاهر مهم نیست؟ قبول دارم . لااقل این برخورد این حسن رو داشت که از جانب خودم مطمئن شدم که خیلی ظاهر بین نیستم. قبلش شک داشتم و از خودم خجالت می کشیدم. فکر می کردم من که خودم چیزی نیستم چطور در مورد ظاهر بعضی ها اینقدر سخت گیرم. بارها خودم رو امتحان کردم که ببینم آیا واقعا همچین آدمی هستم یا نه. و الان با وجود مواردی که برام پیش آمده می دونم که نیستم. اما یک چیز دیگر را هم خوب می دانم، و اونهم اینه که همیشه درمواردی که مایل به برقراری ارتباط با کسی نبودم سعی کردم که با ملایمت و احترام طوری که به تیریش قباش بر نخوره بهش حالی کنم که باباجان ما راست کار همدیگه نیستیم. و معمولا این قضیه مدت زمانی طول کشیده. ولی بعدش عذاب وجدان نداشتم که زدم دل یک انسان رو شکوندم. به هر حال این هم می تونه طبیعی باشه . هزاران نفر با همدیگه برخورد می کنن و با وجود اینکه ممکنه دلیل خاصی وجود نداشته باشه از همدیگه خوششون نمی آد. مهم نیست. واقعاً نیست؟
